Hasan: Als corona maar geen pact sluit met het virus van de oorlog

De straten in het anders lekker gezellig drukke Olst zijn bijna leeg, restaurants zijn gesloten, de winkels hebben weinig te doen. Stemmen bestaan bijna niet, de weinige individuen staan ver uit elkaar. Het straatbeeld van Olst is dat van Deventer, van Amsterdam, van overal in de wereld.

Door Hasan Kaddour

Dat straatbeeld, die aanblik van lege straten waar de winden hun spel spelen, mijn ogen zijn dat gewend. Ik kan me niet herinneren dat ik corona eerder heb ontmoet, ik ken hem niet en ik denk niet dat hij me kent, maar de scène die hij veroorzaakt, die heb ik al eens eerder mee gemaakt!!!

Er is een overzeese stad, genaamd Saraqeb in Syrië. Corona is daar niet binnengevallen, nee hier waren het grotere virussen. De virussen daar waren zo groot, dat je ze met het blote oog kon zien. De vraag is of de vorm van de dood verschilt als deze afkomstig is van een microscopisch virus of van een explosief vat? Verschilt de dood tussen een wereldwijde pandemie die duizenden mensen kan doden en een dood die honderdduizenden binnen een jaar doodt?

Op woensdag 21 augustus bombardeerde het Assad-regime het platteland van Damascus met chemische wapens: 1.450 slachtoffers, voornamelijk kinderen. Ze sliepen allemaal toen dat virus, dat chemische wapen, hen midden in de nacht ving…

Het coronavirus, deze pijnlijke gebeurtenissen waar de wereld doorheen gaat, het maakt me verdrietig, ik ben bang voor de mensheid, bang het virus op te lopen, verdrietig vanwege degenen die zijn overleden, je denkt aan hun families die dierbaren hebben verloren.

Maar tegelijkertijd verfrist het mijn geheugen. De pijnlijke herinneringen aan spooksteden komen terug. De helikopters, geladen met explosieve vaten, kwamen richting onze stad. We hadden maximaal een kwartier om ons huis te verlaten, de stad uit te vluchten. Auto’s rijden massaal naar de vier uitgangen van de stad, daar ontstaat een file, want 40.000 mensen tegelijk op de vlucht, dat gaat niet. Wie geen auto heeft gaat lopend, rennend, naar de olijfgaarden rondom de stad en de boerderijen eromheen.

Ondanks de dood die uit de lucht kwam ging ik later terug de stad in, met een paar vrienden en arbeiders van de burgerbescherming. We hadden ons met de dood verzoend, angst bestond niet meer. De straten zijn leeg, alleen de wind schreeuwt, totdat je het geluid hoort van explosies van de bommen die uit de lucht vallen.

Daar varieert de moordenaar. Corona houdt zich stil. Bommen maken lawaai. Het was maar één vat dat op een huis viel waarvan de mensen niet het geluk hadden op tijd te vluchten. Ze werden levend onder het puin begraven. Het kan een hele familie zijn van mannen, vrouwen en kinderen.

De bommenwerper in de lucht lijkt kleiner dan de mug boven je. Eerst hoor je een laag wrijvingsgeluid, dat groeit angstaanjagend aan. Je benen trillen als de bommen vallen. Je denkt dat het blikken dak bescherming biedt. Valse hoop, valse veiligheid, want het vat kan wel vier verdiepingen wegvagen. Je wilt je moordenaar niet zien. Je schuilt, wacht en hoort het geluid aanzwellen. De explosie. Dan weet je dat je het hebt overleefd. Tijdelijk. Maar je weet ook dat iemand anders is besmet, om het leven is gekomen door het virus dat door de vliegtuigen van Assad is gestuurd. Er lijkt geen vaccin voor. Als het je te pakken krijgt, moet je gewoon wachten op de dood.

Corona lijkt genadiger. Het lijkt geen groot gevaar voor kinderen.

Waar ik bang voor ben is dat corona een verbintenis aangaat met de oorlog. Dat corona huis gaat houden in de tentenkampen ten noorden van Idlib, waar vier miljoen mensen op elkaar wonen, waar het onmogelijk is om quarantaine toe te passen, waar de medische faciliteiten eerder al door Assad zijn gebombardeerd. Dan gaan we een van de grootste bloedbaden uit de geschiedenis van de mensheid meemaken.

Er zijn plaatsen in de wereld die er niet klaar voor zijn om corona nu te ontvangen. Intussen heeft de wereld geen andere keus dan thuis te wachten en te bidden dat de Heer corona opheft. Ik hoop met mijn hart dat de gewonden zich herstellen en dat de mensen thuisblijven op bevel van hun regering. Zodat we dit virus de baas worden. En dat uiteindelijk ook de mensen in delen van de wereld waar het virus van de oorlog waart nog een keer de kans krijgen hun dierbaren die ze nog geen kus hebben gegeven in hun armen kunnen sluiten en ze warme knuffel te geven.

Voeg reactie toe

Klik hier om een reactie achter te laten